Bij sommige videogames is de grens tussen realiteit en fictie soms griezelig dun.
Op schoolpleinen en obscure internetfora ontstaan al decennialang de wildste geruchten. Van vervloekte cartridges die je computer overnemen tot geheime overheidsexperimenten in de arcadehal. Zijn het broodjeaapverhalen? Of zit er een kern van waarheid in?
Dit zijn de 10 engste legendes uit de gaming-geschiedenis.
10. Herobrine (Minecraft)
Volgens de legende is Herobrine de geest van de overleden broer van Notch (de maker van het Minecraft). Hij ziet eruit als het standaardkarakter Steve, maar dan met volledig witte, gloeiende ogen. Hij bouwt vreemde tunnels en stript bomen kaal.
Hoewel Notch bij hoog en laag beweert dat hij nooit een broer heeft gehad, bleef ontwikkelaar Mojang jarenlang als grap “Removed Herobrine” in de updates zetten. Maar of hij écht weg is?
9. Het ‘Lavender Town’ Syndroom (Pokémon)
Toen de eerste Pokémon-games in 1996 in Japan uitkwamen, ging er een duister gerucht rond. De muziek in het dorpje Lavender Town (de begraafplaats voor Pokémon) was zo hoog en schel, dat het effect zou hebben op kinderhersenen.
Honderden Japanse kinderen zouden na het horen van de deuntjes ziek zijn geworden of zelfs zelfmoord hebben gepleegd. De realiteit? De muziek was inderdaad doodeng en bevatte tonen die volwassenen nauwelijks konden horen. Voor de westerse versie werd de muziek haastig aangepast. Toeval?
8. Ben Drowned (Majora’s Mask)
Een van de eerste internet-spookverhalen (creepypasta’s). Een student kocht een tweedehands cartridge van The Legend of Zelda met daarop een savegame genaamd “BEN”.
Zodra hij ging spelen, werd het bizar. De muziek speelde achterstevoren, personages verdwenen en een standbeeld van Link met een enge grijns volgde hem overal. Op het scherm verscheen de tekst: “You shouldn’t have done that.” Het bleek later een meesterlijk in elkaar gezette hoax, maar miljoenen mensen geloofden dat de geest van de verdronken jongen Ben in het spel zat.
7. Killswitch (Karvina Corporation)
Een Sovjet-spel uit 1989 dat zó moeilijk was, dat bijna niemand het einde haalde. Je kon kiezen tussen een onzichtbare demon of een jong meisje.
De wrede twist? Zodra je het spel uitspeelde (of doodging), wiste de game zichzelf volledig van je harde schijf. Weg. Voorgoed. Volgens de legende bestaat er nog maar één werkende kopie ter wereld, die voor een fortuin is verkocht op eBay. In werkelijkheid heeft het spel nooit bestaan, maar het verhaal is zo goed dat mensen er nog steeds naar zoeken.
6. Sheng Long (Street Fighter II)
In de arcadehallen van de vroege jaren ’90 braken spelers hun hoofd over één mysterieuze zin. Als Ryu zijn tegenstander versloeg, verscheen de tekst: “You must defeat Sheng Long to stand a chance.”
Wie was deze Sheng Long? Spelers waren ervan overtuigd dat het de geheime meester van Ryu was. Het tijdschrift Electronic Gaming Monthly gooide olie op het vuur met een legendarische 1 april grap, waarin ze beweerden dat je hem kon bevechten als je urenlang geen klappen kreeg.
De realiteit: Het was een nogal knullige vertaalfout. Ryu’s beroemde uppercut heet de Shoryuken (Rising Dragon Fist). De Japanse karakters voor ‘Rising Dragon’ (Shō ryū) spreek je in het Chinees uit als… Sheng Long. De vertalers maakten van de zin “Als je de Shoryuken niet aankunt, win je niet” per ongeluk “Je moet Sheng Long verslaan”. Er was dus nooit een persoon, alleen een aanval. Capcom vond de mythe echter zo leuk, dat ze later personages als Akuma en Gouken op deze fout baseerden.
5. De Bigfoot van San Andreas
De bossen in GTA: San Andreas waren groot, mistig en eng. Al snel begonnen spelers “iets” te zien tussen de bomen.
Forums stroomden vol met wazige foto’s van een Bigfoot (Sasquatch). Spelers organiseerden hele zoektochten in het spel. Rockstar Games moest uiteindelijk toegeven: er zat geen Bigfoot in de code. Maar de mythe was zo sterk, dat ze in het vervolg (GTA V) als knipoog wél een missie toevoegden waarin je op het beest jaagt.
4. Petscop
In 2017 dook er een YouTube-kanaal op met beelden van een “vergeten” PlayStation 1-game: Petscop.
Wat begon als een schattig spelletje over huisdieren vangen, veranderde al snel in een nachtmerrie. De speler daalde af in een verborgen onderwereld vol verwijzingen naar kindermishandeling en onopgeloste moorden. Het internet werd gek: was dit bewijsmateriaal? Nee, het bleek een kunstproject, maar wel eentje die je nekharen overeind laat staan.
3. De Madden Curse
Een legende die door Amerikaanse sportfans bloedserieus wordt genomen. Elk jaar zet EA Sports een topatleet op de cover van hun Madden NFL game.
En elk jaar gaat het mis. Zodra een speler op de cover staat, is hij vervloekt. Blessures, gevangenisstraffen of dramatisch slechte prestaties volgen direct. Statistici noemen het toeval, maar veel sporters bedanken tegenwoordig vriendelijk voor de eer. Ze nemen het risico liever niet.
2. Atari-computerspelkerkhof
In 1983 stortte de game-industrie in. Atari had miljoenen geïnvesteerd in de game E.T., die zo slecht was dat niemand hem wilde hebben.
Het gerucht ging dat Atari ’s nachts in het diepste geheim vrachtwagens vol onverkochte games naar de woestijn van New Mexico reed, om ze daar te begraven onder een laag beton. Jarenlang werd het afgedaan als onzin. Totdat archeologen in 2014 gingen graven… en inderdaad duizenden E.T.-games vonden.
De enige legende die 100% waar bleek te zijn.
1. Polybius
De absolute koning van de mysteries. In 1981 zou er in Portland een nieuwe arcadekast zijn verschenen: Polybius.
Het spel was extreem verslavend, maar had bijwerkingen. Spelers kregen epileptische aanvallen, nachtmerries en leden aan geheugenverlies. Mannen in zwarte pakken (Men in Black) kwamen wekelijks langs. Niet om het geld te legen, maar om “data” uit de machine te halen. Na een maand verdwenen alle kasten spoorloos. Was het een CIA-experiment? Waarschijnlijk niet, maar er zijn nog steeds mensen die zweren dat ze het gespeeld hebben.
