Wat in Nederland doodnormaal is, kan elders heiligschennis lijken. Wie met respect reist, leert niet alleen plekken kennen, maar ook de mensen erachter. Deze tien culturele taboes helpen je ongemakkelijke momenten voorkomen en maken je reis een stuk rijker.
10. Eten met je linkerhand (India en het Midden-Oosten)
In veel landen, vooral in India en het Midden-Oosten, wordt de linkerhand als onrein gezien. Die gebruik je traditioneel voor persoonlijke hygiëne, niet om te eten of iets aan te raken.
Een Indiase gastheer zal het dus vreemd vinden als je je naan met links pakt. Gebruik je rechterhand om eten aan te raken of aan te reiken.
9. Fooien geven in Japan
Waar wij graag een fooi achterlaten als bedankje, kan dat in Japan juist ongemakkelijk overkomen. Service is daar onderdeel van eer en trots, niet van extra beloning. Een fooi voelt al snel alsof je denkt dat iemand zijn werk niet goed zou doen zonder geld erbij.
Bedank liever met een oprechte buiging of een vriendelijk woord. Alleen in zeldzame gevallen geef je een kokorozuke – een kleine attentie in een nette envelop – maar alleen als je de cultuur goed kent.
8. Schoenen aanhouden binnenshuis (Azië en Scandinavië)
De kans is groot dat je in Japan, Korea of Thailand meteen bij binnenkomst wordt gevraagd je schoenen uit te doen. Ook in Scandinavië en IJsland is dat de gewoonte.
Schoenen brengen vuil en slechte energie binnen, zo wordt gedacht. Vaak liggen er sloffen klaar voor gasten, zodat je je comfortabel kunt verplaatsen.
7. Je voeten tonen (Zuidoost-Azië)
In grote delen van Azië zijn voeten letterlijk en figuurlijk het laagste deel van het lichaam. Ze worden als onrein beschouwd, en de zool van je schoen op iemand richten is ronduit beledigend.
In Thailand is het bijvoorbeeld een groot taboe om je voeten naar boeddhabeelden of monniken te wijzen. In tempels is het daarom gebruikelijk om op je knieën te zitten met je voeten netjes achter je gevouwen.
6. Openlijk affectie tonen (Midden-Oosten en delen van Afrika)
Wat bij ons een teken van liefde is, kan elders worden gezien als ongepast. In de VAE of Oman is hand in hand lopen meestal geen probleem, maar een omhelzing of zoen in het openbaar kan een boete opleveren.
In sommige Afrikaanse landen wordt affectie juist alleen getoond binnen de familiekring. Het beste advies: kijk eerst om je heen en volg het lokale voorbeeld, subtiel is vaak veiliger dan spontaan.
5. Over religie praten (Azië, Afrika en het Midden-Oosten)
Religie is voor veel mensen geen gespreksonderwerp, maar een levenswijze. Waar je in Nederland rustig een grap kunt maken over geloof, kan dat elders als heiligschennis worden ervaren.
In bijvoorbeeld Indonesië of Egypte is het beter om vragen te stellen uit nieuwsgierigheid dan om je eigen mening te geven. Wie luistert in plaats van overtuigt, wordt vrijwel altijd met warmte ontvangen.
4. Wijzen met je vinger (Indonesië en de Filipijnen)
Een simpel gebaar, maar in sommige landen is het een grote fout. In Indonesië en de Filipijnen geldt wijzen met je wijsvinger als brutaal of zelfs agressief. Gebruik liever je hele hand of duim om iets aan te duiden.
In de Filipijnen wijzen mensen soms met hun lippen – een subtiele en bijna komische manier om richting aan te geven, maar wel eentje die beleefdheid uitstraalt.
3. Politiek bespreken (China, Turkije en Rusland)
In Nederland kun je overal over praten, maar in landen als China, Turkije en Rusland ligt dat anders. Kritiek op de overheid kan daar niet alleen ongemakkelijk zijn, maar soms ook juridische gevolgen hebben. Lokale bewoners vermijden het onderwerp liever helemaal.
Wie zich beperkt tot eten, cultuur en geschiedenis, voert vaak betere gesprekken en laat een sympathiekere indruk achter.
2. Indirect communiceren (Japan en Zuidoost-Azië)
Waar Nederlanders bekendstaan om hun directheid, geldt in Japan en veel delen van Zuidoost-Azië het tegenovergestelde. Een direct “nee” wordt er als onbeleefd gezien. Mensen gebruiken liever omwegen, stilte of een glimlach om afwijzing te tonen.
Als reiziger helpt het om tussen de regels door te luisteren. Wie gevoelig is voor nuance, wordt sneller begrepen – en gerespecteerd.
1. Foto’s maken zonder toestemming (wereldwijd)
In een wereld vol smartphones is een foto snel gemaakt, maar niet iedereen wil gefotografeerd worden. In sommige landen, zoals Marokko of India, voelen mensen zich ongemakkelijk of zelfs beledigd als je zomaar klikt. En in religieuze ruimtes kan het als heiligschennis worden beschouwd.
Vraag dus altijd even, met een glimlach en een gebaar. Vaak levert dat niet alleen toestemming op, maar ook een veel mooiere foto.
