Geloof kan mensen aanzetten tot de meest bijzondere daden. Wat voor de een een heilige traditie is, is voor de ander een onbegrijpelijk schouwspel. Van extreme fysieke offers tot het eren van de doden op manieren die wij ons nauwelijks kunnen voorstellen: dit zijn tien bizarre religieuze rituelen die nu nog bestaan.
10. Devotie voorbij de pijngrens (Thaipusam)
Tijdens het hindoeïstische festival Thaipusam staat dankbaarheid aan de god Murugan centraal. Deze diepe devotie gaat bij sommigen gepaard met indrukwekkende lichamelijke offers. Deelnemers doorboren hun wangen of tong met speren en pennen, of dragen een kavadi: een zwaar houten of metalen frame dat met haken in de huid is bevestigd.
9. Dansen met de voorouders op Madagaskar (Famadihana)
Op Madagaskar kennen de Merina en Betsileo een bijzonder ritueel: de Famadihana. Tijdens dit feestelijke gebruik openen families hun familiegraf om de resten van overleden dierbaren naar buiten te halen. De stoffelijke resten worden met zorg in verse, zijden doeken gewikkeld, waarna er met de bundels op de schouders wordt gedanst op vrolijke muziek.
Het is een dag vol waarbij de band tussen de levenden en de doden wordt gevierd door het vertellen van verhalen en ophalen van herinneringen.
Deze traditie staat wel onder druk. Door de hoge kosten van het feest, moderne regelgeving en strenge gezondheidsmaatregelen tijdens ziekte-uitbraken, zie je dat de praktijk in sommige gebieden langzaam afneemt.
8. Het drinken van as (Yanomami-groepen, Brazilië en Venezuela)
Wanneer een geliefde overlijdt, wordt bij sommige Yanomami groepen het lichaam gecremeerd. Het overgebleven as wordt bewaard en later vermengd met een pap van bananen. Tijdens een gezamenlijke ceremonie consumeren de nabestaanden dit mengsel.
De achterliggende gedachte diep spiritueel. Het eten van de as is een manier om de kracht van de overledene in de gemeenschap te behouden en de ziel een rustplaats te geven binnen de levenden.
7. Self-flagellatie en kruisiging (Filipijnen)
Op Goede Vrijdag krijgt de lijdensweg van Jezus op de Filipijnen een zeer letterlijke vertaling. Tijdens indrukwekkende processies trekken mannen door de straten terwijl ze hun eigen rug tot bloedens toe slaan met zwepen van bamboe of touw.
In sommige dorpen gaat de toewijding nog verder: gelovigen laten zich daadwerkelijk aan een houten kruis nagelen, waarbij roestvrijstalen spijkers door hun handen en voeten worden geslagen.
6. Een tweede leven voor de doden in Tana Toraja
In de regio Tana Toraja op het Indonesische eiland Sulawesi is de dood niet het einde, maar het begin van een langdurige spirituele reis. Een van de meest bijzondere tradities is Ma’nene. Tijdens dit ritueel bezoeken families de graven van hun dierbaren om de stoffelijke resten voorzichtig te verzorgen. De lichamen worden uit hun kist gehaald, schoongemaakt en gestoken in prachtige nieuwe kleding.
De lichamen worden door de jaren heen opvallend goed bewaard, dit komt door een combinatie van lokale mummificatietechnieken, de droge omgeving van de rotsgraven en specifieke conserveringsmiddelen.
5. De Aghori – Er bestaan geen taboes!
De Aghori vormen een van de meest mysterieuze en controversiële stromingen binnen het hindoeïsme. Hun spirituele pad is gewijd aan de god Shiva en draait om het loslaten van menselijke emoties zoals angst, schaamte en walging. Om dit te bereiken, zoeken zij bewust de meest extreme taboes op. Ze leven nabij crematieplaatsen aan de oevers van de Ganges, waar ze zich insmeren met de as van de doden en menselijke schedels als drinkbeker gebruiken.
Wat deze groep echt berucht maakt, zijn de rituelen waarbij zij menselijk vlees consumeren van lijken die uit de rivier worden gehaald. Hoewel dit voor de rest van de wereld als kannibalisme wordt gezien, beschouwen de Aghori dit als een ultieme test van hun geloof.
In hun filosofie is niets op aarde onrein, omdat alles deel uitmaakt van het goddelijke. Door het eten van wat anderen afstoot, hopen zij de ultieme verlichting en onverschilligheid voor de fysieke wereld te bereiken.
4. Babywerpen (India)
In sommige dorpen in India vindt een ritueel plaats dat bij veel buitenstaanders de adem doet stokken: het werpen van baby’s. Vanaf de bovenkant van een tempel of een speciaal gebouwde toren, vaak op een hoogte tussen de 9 en 15 meter, worden jonge kinderen losgelaten. Beneden staat een groep mannen klaar die de baby veilig opvangt in een strakgespannen laken.
De achterliggende gedachte is positief: ouders geloven dat deze gewaagde sprong hun kind zegent met een lang leven, een goede gezondheid en voorspoed voor de hele familie.
Artsen en kinderrechtenorganisaties wijzen echter op de grote risico’s en het trauma voor de kinderen, waardoor de overheid al meermaals heeft geprobeerd de traditie te verbieden.
3. De Naghol – Landduiken (Pentecost-eiland, Vanuatu)
Op het eiland Pentecost in Vanuatu vindt elk jaar een spectaculair en levensgevaarlijk ritueel plaats: de Naghol, ook wel bekend als landduiken. Mannen bouwen hierbij een gigantische houten toren van wel 20 tot 30 meter hoog. Met slechts twee elastische lianen om hun enkels gebonden, storten zij zich naar beneden.
Het doel van de sprong is om met de schouders of het hoofd de aarde aan te raken om deze te zegenen voor een goede yam-oogst. Daarnaast is het een ultieme proef van mannelijkheid en een belangrijke overgang naar volwassenheid.
De timing en de lengte van de lianen luisteren nauw; zijn ze te lang, dan is de klap fataal, zijn ze te kort, dan zwiept de springer gevaarlijk hard tegen de toren.
2. Luchtbegrafenissen (Tibet en omliggende regio’s)
In de ruige hoogvlaktes van Tibet en de Himalaya is de grond vaak te rotsachtig om graven te delven en brandhout te schaars voor crematies. Hierdoor is een uniek en diep spiritueel gebruik ontstaan: de luchtbegrafenis. Bij dit ritueel wordt het lichaam van een overledene naar een afgelegen bergtop gebracht, waar het wordt overgelaten aan gieren.
Wat voor buitenstaanders misschien schokkend klinkt, is binnen het Tibetaans boeddhisme een prachtige laatste daad van vrijgevigheid. Omdat het lichaam wordt beschouwd als een leeg omhulsel dat de ziel heeft verlaten, zien nabestaanden het voeden van de vogels als een offer aan de natuur. Het is een ultieme uiting van mededogen en de kringloop van het leven.
1. Vingerkootjes amputeren (Dani, Papoea, Indonesië)
Bij de Dani-stam in de afgelegen Baliem-vallei op Papoea was het decennialang gebruikelijk dat vrouwen een vingerkootje lieten amputeren wanneer een naaste overleed. Dit fysieke offer was een krachtige manier om diepe rouw uit te drukken en werd geloofd de rusteloze geesten van de doden te kalmeren.
Het ritueel symboliseerde de pijn van het verlies; zoals een hand minder goed functioneert zonder vinger, zo is een familie minder compleet na de dood van een lid. Hoewel de praktijk tegenwoordig officieel verboden is en door moderne invloeden bijna volledig is verdwenen, is de geschiedenis nog steeds zichtbaar. In de dorpen zie je nog regelmatig oudere vrouwen met korte vingers, als een levend en aangrijpend bewijs van een traditie waarbij verdriet letterlijk in het lichaam werd gegrift.
