Japanse horrorfilms hebben een eigen sfeer. Het land heeft een lange traditie van spookverhalen en dat zie je terug in film. Soms zijn de films eng vanwege de sfeer, aan de andere kant kunnen ze ongekend gruwelijk zijn. Door remakes is de invloed van Japan op de westerse horrorfilm toegenomen. Wat zijn de tien Japanse horrorfilms die je de stuipen op het lijf jagen?
10. Noroi: The Curse
Noroi: The Curse uit 2005 wordt door veel horrorliefhebbers beschouwd als een van de engste Japanse films ooit gemaakt. De film is opgezet als een pseudo-documentaire waarin een onderzoeksjournalist een reeks onverklaarbare gebeurtenissen probeert te verbinden. Wat begint met kleine, vreemde details groeit langzaam uit tot een nachtmerrie die diep geworteld is in Japanse folklore.
De kracht van Noroi zit in het geduld: niets wordt overdreven, alles voelt realistisch en onafwendbaar. Juist doordat de film zijn horror suggereert in plaats van toont, kruipt hij langzaam onder de huid. De ontknoping is chaotisch, beklemmend en blijft nog lang nazinderen.
9. Cure
Cure uit 1997 balanceert op de grens tussen thriller en horror, maar de film is zo doordrenkt van existentiële angst dat hij inmiddels tot de Japanse horrorcanon wordt gerekend. Een rechercheur onderzoekt een reeks gruwelijke moorden waarbij de daders zich niets lijken te herinneren van hun daden. De enige overeenkomst is een mysterieuze man die telkens in hun buurt is geweest. In plaats van schrikmomenten kiest Cure voor een verstikkende sfeer waarin controle langzaam verdwijnt.
De film stelt ongemakkelijke vragen over identiteit, vrije wil en geweld. Het resultaat is een ijzige, hypnotiserende ervaring die steeds onheilspellender wordt.
8. Kairo
Ook wel bekend als Pulse. Het was natuurlijk een kwestie van tijd voordat geesten zich via internet zouden verplaatsen. Kairo vertelt twee verhalen die parallel lopen en op hoogst originele wijze een invasie van geesten in de echte wereld verbeelden. Ze klagen over de eenzaamheid van het leven na de dood. De levenden kunnen alleen niet zo goed overweg met hun aanwezigheid. Een zeer originele horrorfilm die twee vervolgen en een Amerikaanse remake kende.
7. Suicide Club
Zelfmoord is een terugkerend thema in de Japanse horrorfilm. In deze cultfilm wordt Japan geteisterd door een golf van collectieve zelfmoorden. De politie staat voor een raadsel, helemaal omdat de huid van veel lijken is verdwenen. Een hacker informeert de detectives dat er een relatie bestaat tussen de zelfmoorden en een website waarop het aantal wordt bijgehouden met rode en witte cirkels.
6. Onibaba
Japan heeft een lange traditie van historische drama’s. Onibaba uit 1964 combineert dit met een dosis vreemde horror. De film volgt twee vrouwen en een man in de 14de eeuw die zich ontdoen van verdwaalde samoerai. Een jaloerse oude vrouw gebruikt een demonenmasker om een jonge vrouw angst aan te jagen, maar na een regenbui krijgt ze het masker niet meer van haar gezicht. Onibaba was ook door zijn expliciete thematiek zijn tijd ver vooruit.
5. Ringu
De eerste Ringu film groeide uit tot een enorme rage in Japan. Het verhaal over een dodelijke videoband werd wereldwijd bekend en kreeg talloze vervolgen en remakes. De kracht van Ringu zit in de opbouw en de iconische verschijning van het geestenmeisje met het lange haar. Met deze film kreeg Japanse horror internationaal de bijnaam J-horror.
4. Tetsuo: The Iron Man
Dit debuut van Shinya Tsukamoto is een van de grootste cultfilms ooit. Een man verandert langzaam in een wezen van metaal na een bizarre reeks gebeurtenissen. Wat volgt is een industriële nachtmerrie vol lichamelijke transformaties en visuele agressie. Tetsuo is extreem, luid en compromisloos en drukte een blijvend stempel op body horror.
3. Ju-on
Internationaal bekend als The Grudge. De film vertelt het verhaal van een huis waarin een gruwelijke moord een vloek heeft achtergelaten. Iedereen die het huis betreedt wordt slachtoffer. De fragmentarische vertelstructuur en de ijzingwekkende geluiden maken Ju-on tot een van de meest herkenbare en angstaanjagende Japanse horrorfilms ooit.
2. Jigoku
Jigoku uit 1960 was zijn tijd ver vooruit. Het verhaal bouwt langzaam op tot een beruchte finale waarin de hel wordt verbeeld als een eindeloze plaats van marteling. De film combineert morele thema’s met extreem visuele horror en legde daarmee de basis voor veel latere Japanse horrorfilms.
1. Audition
Audition uit 1999 is een inmiddels legendarische horrorfilm van Takashi Miike. Wat begint als een voorzichtig romantisch drama verandert langzaam in een nachtmerrie. De film bouwt uiterst geduldig naar een beruchte climax met martelscènes die zelfs doorgewinterde horrorkijkers op de proef stellen. Audition is vaak nagedaan, maar nooit geëvenaard.
