Top 10 Beste Franse Series op Netflix (2020)

La douce France exporteert niet alleen baguettes, Gauloises, wijn en welriekende fromages. Sinds enkele jaren boeren de Franse series meer dan aardig op Netflix.

De Amerikaanse streamingdienst verdeelt zijn eclectische Franstalige aanbod evenwichtig tussen mysterieuze moordzaken in afgelegen bossen (‘La Forêt’, ‘Zone Blanche’) en de Parijse metropool (‘La Mante’), sinistere door grootmeester Stephen King getipte hekserij (‘Marianne’), een vurig 19de-eeuws feministisch kostuumdrama (‘Le Bazar de la Charité’), puik gemaakte romcom (‘Plan Coeur’), heerlijke hilariteiten (‘Au Service de la France’, ‘Dix Pour Cent’, ‘Family Business’) en een niet te missen glansrol van voetballegende Éric Cantona (‘Dérapages’).

Allez-y vite! En scroll snel verder naar beneden voor deze Top 10 beste Franse series op Netflix.

10. Inhuman Resources (‘Dérapages’)

Éric Cantona. Wie kent de beste man niet? Na een grandioos carrière bij Manchester United – incl. een onvergetelijke karatetrap aan een balorige Crystal Palace-supporter – schoolde de Franse profvoetballer zich om tot acteur. En op het kleine en grote scherm blijkt hij al even onnavolgbaar als op het veld.

Voorjaar 2020 was de eigenzinnige United-spits nog te bewonderen in de videoclip van Liam Gallaghers ‘Once’. Een opvallende schnabbel, gezien de ex-Oasis-frontman een rabiate City-fan is. Maar ook voor een hoofdrol in een nagelbijtende miniserie legt Cantona zijn kraagje niet plat.
De voetballegende draagt de zes afleveringen van ‘Dérapages’ op zijn noeste schouders als Alain Delambre. Een uitgebluste 57-jarige werkloze vent met een kort lontje. Een intrigerende topvacature bij een goed in de slappe was zittend bedrijf belooft soelaas. Maar nog voor Cantona’s personage zijn borstelige wenkbrauwen verbouwereerd optrekt, raakt hij al tegen wil en dank verzeild in een even uitzichtloos als knetterend gijzelingsdrama.

9. The Forest (‘La Forêt’)

Dat het in de Ardennen in de verste verte niet pluis is, bleek al in Belgische angstdromen als ‘Calvaire’ (2004), ‘Welp’ (2014) en ‘D’Ardennen’ (2015). Mag het dan verbazen dat ‘The Forest’ (‘La Forêt’), dat de bossen van de Franse Ardennen als decor neemt weinig vrolijks voorspelt?

Bien sûr. Uiteraard raakt er al meteen in de eerste aflevering van deze met grimmige mysteries bezaaide Franse misdaadserie meteen een 16-jarige meisje (Isis Guillaume) zoek. De zonderlinge lokale lerares Frans Ève Mendel (Alexia Barlier) is de laatste die de vermiste Jennifer Lenoir hoorde tijdens een verontrustend telefoontje. Meteen staat het anders zo rustige dorpje Montfaucon in rep en roer.

De integere nieuwbakken politiekapitein Gaspard Decker (Samuel Labarthe) en de plaatselijke agente Virginie Musso (arthouseliefhebbers kennen Suzanne Clément van haar bekroond werk met het Franse wonderkind Xavier Dolan) springen op de zaak.
Al snel ritselen onopgeloste dossiers van eerdere verdwijningszaken uit het struikgewas en raken bovendien nog eens 2 andere meisjes – waaronder Virginies adoptiedochter vermist in het kreupelhout. En ook Jennifers hulpvaardige lerares Ève – die als kind een traumatische ervaring opdeed in het titulaire bos ¬– heeft heel wat te verbergen.

8. Family Business

Joseph Hazan (Jonathan Cohen) gaat het helemaal maken als ondernemer. Helaas heeft hij van het ondernemen zelf nog geen minisneetje kaas gegeten. Wanneer Josephs startup en bijbehorende app genadeloos flopt, kan hij gelukkig nog steeds terecht in de familiezaak. Maar tartaarje hakken in de op een faillissement aanstevende koosjere slagerij van zijn norse ouweheer lijkt de geboren pechvogel nou ook niet alles.

Wanneer Joseph opvangt dat Frankrijk wiet gaat legaliseren, valt alles plots in het plaatje. Zoonlief overtuigt zijn vader om ‘Boucherie Hazan’ om te bouwen naar een lucratieve cannabishandel. Die legalisering van geestverruimende rookwaren komt er elk moment aan toch? Terwijl de stekjes evenredig groeien met knotsgekke misverstanden en onaangekondigde politiebezoekjes laat die aangekondigde wietlegalisering overigens wel verdacht lang op zich wachten.

Het goed onthaalde ‘Family Business’ kreeg september 2020 een tweede seizoen en ome Netflix beloofde alvast plechtig dat nummer drie in de pijplijn zit.

7. The Hook Up Plan (‘Plan Coeur’)

Het zit Elsa (Zita Hanrot) niet mee. De arme drommel nadert de dertig, moddert aan in haar zieltogende job en is na twee jaar nog steeds niet over haar ex heen. BFF’s Charlotte (Sabrina Ouazani) en Emilie (Joséphine Draï) hebben genoeg van het in zelfmedelijden wegkwijnend hoopje dat hun vriendin moet voorstellen. Enter Jules: een escort met de jukbeenderen en kastanjebruine ogen van Franse acteur annex zanger Marc Ruchmann.

‘The Hook Up Plan’ (‘Plan Coeur’) verscheen eind 2018 als Netflix tweede Franse Original. Geen moment te vroeg. De gemiddelde abonnee en recensent was namelijk niet bepaald onder de indruk van de ‘Marseille’-miskleun met Gérard Depardieu die in 2016 met veel bombarie als de Franse ‘House of Cards’-werd voorgesteld.

‘The Hook Up Plan’ telt inmiddels twee uitzinnig onthaalde seizoenen. Augustus 2020 stak de streamdienst de veelgeplaagde wereld een hart onder de riem met een extra lockdown-special.

6. Black Spot (‘Zone Blanche’)

Wie ‘La Forêt’ zag, weet dondersgoed dat je beter twee keer nadenkt voor je een vakantie boekt naar een afgelegen, door donkere bomen en andere geheimen verhullende vegetatie omringd Frans stadje. Zo niet, zorgt ‘Black Spot’ (‘Zone Blanche’) wel voor de nodige overtuigingskracht.

Plaats delict van deze zenuwslopende Belgisch-Franse thriller is het fictieve godverlaten oord Villefranche, waar het mobielbereik al eens een snipperdag neemt. Nou, wat je godverlaten noemt. Voor een afgelegen solitair bergdorpje telt Villefranche anders wel een verdacht hoge moordratio. Het aantal lijken overtreft vlotjes 6 keer het landelijke gemiddelde.

Daar wil openbare aanklager Franck Siriani (Laurent Capelluto) wel meer over weten. Al zit politie-inspecteur Laurene Weiss (Suliane Brahim) aanvankelijk niet bepaald te wachten op deze excentrieke justitie-officier uit de grootstad. En een flardje sinistere flashbacks maakt al snel duidelijk dat ze daar wel haar redenen voor heeft.
Wat ‘Zone Blanche’ echter onderscheidt van andere dertien in een dozijn moordmysteries is de vernuftige wijze waarop de scenaristen de Keltische mythologie van de Vogezen in het verhaal weeft.

5. Marianne

Als kind werd Emma Larsimon (Victoire du Bois) in haar dromen geplaagd door de heks ‘Marianne’. Eens volwassen schreef Emma de creepy toverkol van zich af in haar ‘Lizzie Larck’-bestsellerreeks, waarin de heldin Lizzie het opneemt tegen de titulaire helleveeg uit haar jeugdnachtmerries. Maar de succesvolle horrorschrijfster heeft het ondertussen wel gehad met haar populaire boekenreeks en snakt naar meer gesofisticeerd leesvoer.

Net wanneer Emma het personage voorgoed begraaft, duikt een vriendin uit het verleden op met een verontrustend verhaal. Misschien is ‘Marianne’ wel helemaal geen verzinsel?
Vervolgens ontspinnen zich gebeurtenissen zo akelig dat Stephen King na het savoureren van acht naargeestige afleveringen prompt de loftrompet bovenhaalde op Twitter. Maar soms is de realiteit huiveringwekkender dan fictie. Hoewel showrunner Samuel Bodin nog inspiratie genoeg had voor drie seizoenen, cancelde Netflix ‘Marianne’ al na één seizoen.

4. La Mante

Sinds Clarice Starling (Jodie Foster) in ‘The Silence of the Lambs’ een ongemakkelijke samenwerking aanging met Hannibal Lecter (Anthony Hopkins) om seriemoordenaar Buffalo Bill te klissen, bedienen mindere goden zich wel vaker van dit intrigerend uitgangspunt.

Zo ook in de zesdelige miniserie ‘La Mante’ uit 2017. ‘La Mante’, ofwel ‘De Bidsprikhaan’ was de nom de plume waaronder Jeanne Deber (Carole Bouquet) jaren terug haar bloederig spoor door Parijs trok. Het listige meesterbrein zit ondertussen alweer een kwart eeuw achter slot en grendel.

Dat verandert plotsklaps wanneer een reeks lugubere copycatmoorden de Franse hoofdstad andermaal teistert. In een vlaag van waanzin roept de politie de hulp in van de originele seriemoordenares. Jeanne gaat akkoord om haar imitator te helpen ontmaskeren. Op één voorwaarde. Ze praat alleen met inspecteur Damien Carrot (Fred Destot). Ook wel bekend bij de Franse bevolkingsdienst als haar zoon.

3. The Bonfire of Destiny (‘Le Bazar de la Charité’)

Eind 19de eeuw struikelde je over de arme sloebers in Parijs. Gelukkig organiseerden een stel keurige aristocratische dames jaarlijks ‘Le Bazar de la Charité’. Op de avond van 4 mei 1987 ging het mis op de liefdadigheidstentoonstelling. Grondig mis. Een smeulende lucifer in de projectiecabine van een cinematograaf – dit revolutionaire huzarenstukje van de gebroeders Lumière mocht uiteraard niet ontbreken – herleidde de bazar in een meedogenloos inferno.

De noodlottige brand kostte 126 levens. Haast alle slachtoffers waren vrouwen. Onder hen niet de minste overigens: het verkoolde lichaam van aartshertogin Sophie Charlotte Auguste in Beieren – zus van de befaamde keizerin Sisi werd terug gevonden tussen de slachtoffers.

De ramp schokte de wereld. De dames die de verwoestende vlammenzee overleefden, pakten maar moeizaam hun oude leventje weer op. Het puik gemaakte ‘Le Bazar de la Charité’ toont je in acht afleveringen hoe precies.

2. A Very Secret Service (‘Au Service de la France’)

We schrijven 1960. De Koude Oorlog bereikt zijn kolkend hoogtepunt en op de wereldkaart zijn tal van Afrikaanse landen druk in de weer om het westerse kolonisatievlaggetje weg te zwiepen. Ook in de lichtstad beweegt er heel wat. In het kielzog van Jean-Luc Godard propaganderen jonge cineasten de Nouvelle Vague, terwijl femme fatales de mannelijke bevolking een hartritmestoornis bezorgen met hun zwoele oogopslag, en de tegencultuur uitgelaten tegen de gevestigde naoorlogse waarden schopt.

In deze broeierige dagen versiert de 23-jarige André Merlaux (Hugo Becker) een baantje bij de Franse geheime dienst. De jeune premier heeft nog veel te leren van zijn drie vastgeroeste oversten (Bruno Paviot, Karim Barras en Jean-Édouard Bodziak). Het gevaar ligt immers voortdurend op de loer. En dan nog niet in het minst bij de rommelige tegendraadse bureaucratie van André’s nieuwe werkgever.

‘A Very Secret Service’ (‘Au Service de la France’) trakteert je in twee seizoenen op vierentwintig hilarische aflevering van elk nog geen half uur lang op een knotsgekke historische satire. Absurde diplomatische incidenten volgen elkaar op, er wordt gekettingrookt en geborreld op volleerd ‘Mad Men’-niveau, en de imploderende Europese grootmachten krijgen meer dan eens een flinke veeg uit de pan wanneer landen als Algerije hun onafhankelijkheid bedisselen. Maar welke diplomaat overtuigt Netflix om alsnog een derde seizoen van deze Franse serie te bestellen?

1. Call My Agent! (‘Dix Pour Cent’)

Als je na het meedogenloze lachstuipsalvo van ‘Au Service de la France’ nog niet bezweken bent aan spastische krampen, zorgt de Franse kolder van ‘Call My Agent!’ wel voor de genadeklap. De oorspronkelijke titel ‘Dix Pour Cent’ verwijst naar de gage die Franse talentenbureaus vangen wanneer ze een rol voor hun veeleisende klanten strikken. Een al bij al bescheiden honorarium voor zoveel kunst- en vliegwerk, bedenk je al halfweg de eerste aflevering.

De dolkomische lotgevallen van impresario’s Andréa (Camille Cottin), Arlette (Liliane Rovère), Gabriel (Grégory Montel) en Mathias (Thibault de Montalembert), die laveren tussen hun wankel privéleven en ploeteren bij het Parijse agentschap ASK zijn anno 2020 goed voor vier seizoenen van elk zes afleveringen.

Het lijstje geniale cameo’s tikt dus al aardig aan. Want elke aflevering strikt ‘Dix Pour Cent’ enkele échte internationale beroemdheden celebrities. Zo waren o.a. Jean Dujardin, Monica Bellucci, Christopher Lambert en Juliette Binoche niet te beroerd om hysterische uitvergrote versies van zichzelf te vertolken.

Dit artikel is geschreven door Matthias Van de Velde. Hij komt uit de verguisde carnavalsstad Aalst en studeerde Klassieke Geschiedenis en Europese Politiek aan UGent. Hij is nog steeds boos dat hij als 6-jarige dreumes niet mee mocht toen ‘Bram Stoker’s Dracula’ en ‘Jurassic Park’ in de bios draaide. Hij schrijft nooit een woord te veel, tenzij hij zich laat gaan.