10 Laatste WK Winnaars

De retail kijkt reikhalzend uit naar de start van het Wereld Kampioenschap voetbal. Als het oranje legioen een ronde verder komt, worden er naar verwachting 279.000 televisies verkocht. Ook bier, chips en snacks vliegen de winkels uit! Natuurlijk wil je voorafgaand aan het WK ook je voetbalkennis op peil hebben. In onderstaand lijstje vind je een uiteenzetting van de laatste 10 WK winnaars.

1974 – West-Duitsland

1974 west duitsland
foto: Bundesarchiv, Bild 183-N0716-0314 / Mittelstädt, Rainer / CC-BY-SA

In 1974 werd West-Duitsland voor eigen publiek – voor de derde keer – wereldkampioen voetbal. Het land fungeerde namelijk als gastheer. Tijdens het kwalificatietoernooi speelden 99 landen mee. Uiteindelijk kwamen er 92 in actie. Het WK voetbal in 1974 begon op 13 juni; op 7 juli werd de finale gespeeld. Vermeldenswaardig is dat in 1974 voor het eerst een tweede ronde moest worden gespeeld. Bij vorige edities van het WK voetbal kwamen de ploegen na het spelen van de eerste ronde meteen in de kwart finales terecht. Een groot voordeel hiervan is dat er tussen de eerste ronde en de finale tweemaal zoveel wedstrijden moeten worden gespeeld. Wel vreesde men dat de teams mogelijk risicomijdend en afwachtend zouden gaan spelen. Deze angst bleek ongegrond. Op 7 juli 1974 stonden Nederland en West-Duitsland tegen elkaar in de finale. Deze wedstrijd werd gespeeld in het ‘Olympiastadion’ in München. West-Duitsland won met 2-1. Tijdens dit toernooi stonden de volgende spelers in de basis van het West-Duitse elftal: Sepp Maier, Berti Vogts, Franz Beckenbauer, Hans-Georg Schwarzenbeck, Paul Breitner, Rainer Bonhof, Uli Hoeness, Wolfgang Overath, Jürgen Grabowski, Gerd Müller en Bernd Hölzenbein. In het lijstje van topscorers van het WK voetbal 1974 stonden Gerd Müller (vier doelpunten) en Paul Breitner (drie doelpunten).

1978 – Argentinië


Vier jaar later plaatste het Nederlands elftal wederom de finale van het WK Voetbal. Op zondag 25 juni 1978 moest Oranje zijn meerdere bekennen in gastland Argentinië; in de verlenging werd het 2-1 voor het Argentijnse elftal. Deze finale is gespeeld in het ‘Estadio Monumental Antonio Vespucio Liberti’ in Buenos Aires. Vanaf de allereerste minuut speelde zich een ware strijd af op het veld. Zo maakte Oranje protest tegen de late opkomst van de Argentijnen. De Argentijnse aanvoerder dwong af dat het verband om de pols van René van de Kerkhof moest worden vervangen door een zachtere variant. Na afloop van het toernooi werden de Argentijnse toppers Mario Kempes en Leopoldo Jacinto Luqué opgenomen in het overzicht van topscorers van het toernooi. Eerstgenoemde scoorde zes doelpunten, de andere zette schoot er vier in het net. Overigens staat dit toernooi in de boeken als omstreden. Zo hebben vele spelers – en politieke kopstukken uit de hele wereld – geprotesteerd tegen het Argentijnse bewind. Het was alom bekend dat Argentinië zich schuldig maakte aan het schenden van de mensenrechten.

1982 – Italië


In 1982 speelde het WK voetbal zich af in Spanje. Aan de voorrondes deden in totaal 105 landen mee, waaronder vier debutanten. Gedurende het toernooi zette Italië de volgende basisspelers in: Dino Zoff, Claudio Gentile, Fulvio Collovati, Gaetano Scirea, Giuseppe Bergomi, Antonio Cabrini, Gabriele Oriali, Bruno Conti, Marco Tardelli, Francesco Graziani en Paolo Rossi. Laatstgenoemde speler – drager van het shirt met nummer 20 erop – is uitgeroepen tot topscorer van het toernooi. Paolo Rossi heeft maar liefst zes goals gemaakt! Het ‘Estadio Santiago Bernabéu’ in Madrid vormde het decor voor de finale. In deze wedstrijd moest Italië het opnemen tegen West-Duitsland. Italië won met 3-1.

1986 – Argentinië


Eigenlijk zou het WK voetbal in 1986 plaatsvinden in Colombia. Echter, in 1982 gaf dit land te kennen de organisatie niet op zich te kunnen nemen. De FIFA besloot dat Mexico het gastland mocht zijn. Dit verklaart waarom het toernooi zich binnen 16 jaar tweemaal afspeelde in Mexico. Overigens vond hier acht maanden voor aanvang van het WK een ernstige aardbeving plaats. Gelukkig waren de stadions niet beschadigd. Mexico kon doorgaan met de voorbereidingen. Op 29 juni 1986 stonden Argentinië en West-Duitsland tegenover elkaar in de finale. Deze wedstrijd werd gespeeld in het ‘Aztekenstadion’ in Mexico-City. Hier bleek het Argentijnse elftal met 3-2 te sterk voor ‘Die Manschaft’. Gedurende het gehele toernooi speelde Diego Maradonna de sterren van de hemel. In totaal maakte hij vijf goals voor Argentinië.

1990 – West-Duitsland


Na zoveel finales te hebben gespeeld, was het in 1990 weer raak; West-Duitsland won het WK voetbal. Wederom moesten de Duitsers het in de finale opnemen tegen Argentinië. West-Duitsland won met 1-0. Deze wedstrijd werd gespeeld in het ‘Stadio Olimpico’ in Rome. Tot de basisspelers van West-Duitsland behoorden onder meer: Bodo Illgner, Thomas Berthold, Guido Buchwald, Klaus Augenthaler, Jürgen Kohler, Andreas Brehme, Thomas Hässler, Lothar Matthäus, Pierre Littbarski, Rudi Völler en Jürgen Klinsmann. Maar liefst vier Duitse spelers – te weten Lothar Matthäus, Andreas Brehme, Rudi Völler en Jürgen Klinsmann –staan vermeld in het overzicht van topscorers van het toernooi. Het Nederlands elftal kende een uitermate slecht WK. Zo wist Oranje geen enkele wedstrijd te winnen. Uiteindelijk werd Oranje in de achtste finale uitgeschakeld door de uiteindelijke winnaar van dit toernooi.

1994 – Brazilië


In 1994 togen alle deelnemers naar de Verenigde Staten. Voor het eerst op een WK werd het driepuntensysteem toegepast in de groepsfase. Dit houdt in dat een team bij winst drie punten krijgt, bij gelijkspel krijgen beide teams één punt en bij verlies geen punt. Zo wordt de kans op gelijke scores verkleind. Op 17 juli 1994 stonden Brazilië en Italië tegenover elkaar in de finale. Deze vond plaat in het ‘Rose Bowl Stadium’ in Pasadena. Voor de eerste keer in de geschiedenis van het WK moesten er strafschoppen genomen worden om een winnaar aan te wijzen. Bij de stand 3-2 in het voordeel van Brazilië trapte de Italiaanse aanvaller Baggio de bal over het doel. Brazilië pakte de titel! Romario staat in de boeken als de Braziliaanse topscorer; tijdens dit WK wist hij het net maar liefst vijfmaal te vinden.

1998 – Frankrijk


In 1998 was Frankrijk gastland van het zestiende WK voetbal. Dat het animo om deel te nemen bij elke editie groter wordt, bleek wel tijdens de voorrondes. Hieraan deden maar liefst 170 landen mee, waaronder 32 debutanten. Voor de eerste keer plaatsten 32 landen zich voor het daadwerkelijke toernooi. Bij vorige edities konden maar 24 elftallen deelnemen. In het ‘Stade de France’ in Saint-Denis won Frankrijk met 3-0 de finale van Brazilië. Zo veroverde het Franse elftal haar eerste WK titel. Hoewel het Franse elftal met overtuigende cijfers heeft gewonnen, staat geen enkele Franse speler in het overzicht van topscorers staat. Wel wordt dit WK gezien als het toernooi van Zinédine Zidane. Tijdens de finale kopte hij de bal tweemaal in het doel. Na afloop van de wedstrijd werd hij uitgeroepen tot man van de wedstrijd. Later dat jaar werd Zidane gekroond tot ‘Wereldvoetballer van het Jaar’. Vermeldenswaardig is dat Frankrijk twee jaar later ook nog Europees Kampioen werd. Frankrijk is hiermee het eerste land dat achtereenvolgens wereld- en Europees Kampioen is geworden.

2002 – Brazilië


Tijdens het WK voetbal in 2002 stelde Brazilië de volgende spelers op: Marcos, Lúcio, Edmilson, Roque Júnior, Cafú, Gilberto Silva, Kléberson, Roberto Carlos, Ronaldinho, Ronaldo en Rivaldo. De finale werd gespeeld in het ‘Nissan-stadion’ in Yokohama. Op 30 juni mochten Duitsland en Brazilië het hier tegen elkaar opnemen. Tijdens deze wedstrijd scoorde Ronaldo beide treffers voor het Braziliaanse elftal. Brazilië won de wedstrijd en Ronaldo werd uitgeroepen tot ‘Man van de Wedstrijd’. Zoals de naam van het stadion wel doet vermoeden, speelde dit WK zich af in Azië. Zuid-Korea en Japan fungeerden als gastlanden. Het was het eerste WK, dat door twee landen is georganiseerd. Meer in het algemeen vond het WK niet eerder plaats in Azië.

2006 – Italië


Het zeventiende WK voetbal werd georganiseerd door Duitsland. Spijtig voor het thuisland heeft Duitsland de finale wedstrijd niet gespeeld. Al sinds het WK van 1978 staat ofwel Duitsland ofwel Brazilië in de finale. Op 9 juli 2006 stonden Italië en Frankrijk tegenover elkaar in het ‘Olympiastadion’ in Berlijn. Hoewel beide ploegen in no-time wisten te scoren, kwam er geen doelpunt meer bij en ging men de verlenging in. Ook toen bleef het gelijkspel. Voor de tweede keer in de geschiedenis van het WK moesten de finalisten strafschoppen nemen. De vijfde Italiaanse strafschop – genomen door Fabio Grosso – bracht de beslissing: Italië werd voor de vierde keer gekroond tot wereldkampioen. Na afloop van de finale werd middenvelder Andrea Pirlo uitgeroepen tot ‘Man van de Wedstrijd’.

2010 – Spanje


Tijdens het WK voetbal 2010 in Zuid-Afrika presenteerde Spanje een sterke selectie. Dan moet je denken aan de volgende spelers: Iker Casillas, Sergio Ramos, Gerard Piqué, Carles Puyol, Joan Capdevila, Sergio Busquets, Xabi Alonso, Xavi, Andrés Iniesta, David Villa en Pedro. Dit elftal speelde op zondag 11 juli de finale tegen het Nederlands elftal in het ‘Soccer City’ Stadion in Johannesburg. Tijdens de verlenging scoorde Andrés Iniesta het enige doelpunt van deze wedstrijd; Spanje versloeg Nederland. Voor het eerst in de geschiedenis werd Spanje wereldkampioen. In navolging op 1974 en 1978 moest Oranje ook in 2010 genoegen nemen met de tweede plaats.