Als je denkt aan pure, rauwe gitaarmagie, dan denk je aan Jimi Hendrix. Hij was geen gewone gitarist – hij was een revolutionair. Iemand die de elektrische gitaar opnieuw uitvond, alsof hij hem zelf had ontworpen. Zijn muziek was wild, teder, woedend en vrij – vaak allemaal tegelijk. In een carrière die veel te kort duurde, liet hij een spoor van legendarische nummers achter die nog steeds nagalmen in de rockmuziek van vandaag.
Dit zijn de 10 nummers waarin Hendrix niet alleen zijn vakmanschap toont, maar ook zijn ziel blootlegt.
10. Who Knows
Opgenomen tijdens de ruige, legendarische Band of Gypsys-concerten laat Who Knows horen wat Hendrix live zo bijzonder maakte. Samen met drummer Buddy Miles bouwt hij laag op laag aan een groove die losjes begint, maar steeds verder ontspoort in gecontroleerde chaos. Geen hit, geen meezinger, maar een demonstratie van improvisatie en energie die alleen live volledig tot leven komt.
9. Burning of the Midnight Lamp
Dit is Hendrix in een introspectieve bui. Burning of the Midnight Lamp begint met een klavecimbel – een onverwacht barokinstrument in de psychedelische rock – en ontwikkelt zich tot een donkere, melancholische track over eenzaamheid en reflectie. Het is een keerpunt in zijn werk: minder macho, meer mens.
8. Crosstown Traffic
Klinkt als een verkeersopstopping, voelt als een stoomwals. Crosstown Traffic is kort, fel en vol slimme metaforen over liefde als hinderlijke file. Hendrix speelt op een kazoo-achtige gitaar en mixt zijn vocals met opgestapelde riffs. Het is funky, fel en over voordat je het doorhebt, maar het nummer blijft lang in je hoofd hangen.
7. Foxy Lady
Je hoeft maar één seconde van die riff te horen en je weet: dit is Foxy Lady. Het nummer is een mengsel van brute verleiding en muzikale bravoure. Hendrix gromt, kronkelt en flirt met zijn gitaar alsof het allemaal vanzelf gaat. Het is niet alleen een klassieker, het is een handtekening.
6. The Wind Cries Mary
Een ballad. Maar dan wel een Hendrix-ballad. Geen schmaltz, geen opsmuk – gewoon een prachtige, dromerige gitaarlijn en een stem die breekbaarder klinkt dan we gewend zijn. The Wind Cries Mary is geschreven na een ruzie met zijn vriendin en ademt verdriet zonder sentimenteel te worden. Het is zacht, maar krachtig. Net als de man zelf.
5. Hey Joe
Hendrix maakte van deze traditionele folksong een eigen legende. Waar de tekst donker en gewelddadig is, tilt hij het nummer muzikaal op naar iets hypnotiserends. Het tempo is slepend, de gitaar huilt, en zijn stem klinkt berustend, alsof het geweld onvermijdelijk is. Het werd zijn eerste grote hit – en het begin van iets groters.
4. Little Wing
Slechts twee minuten en veertig seconden – maar Little Wing voelt als een complete reis. De gitaar zweeft, de woorden zijn poëtisch en bijna fluisterend. Hendrix zei zelf dat het over een vrouwelijke engel ging die “alles wat goed is” vertegenwoordigt. Het is een moment van pure schoonheid, zonder opsmuk.
3. Voodoo Child (Slight Return)
Hier is Hendrix in zijn meest elektrische vorm. Voodoo Child is geen nummer, het is een orkaan. De gitaar zingt, schreeuwt, explodeert – en Hendrix gaat volledig op in zijn eigen groove. Geen wonder dat dit nummer nog steeds de standaard is voor elke gitarist die iets wil bewijzen. Dit is Hendrix die zegt: “Ik bén het geluid.”
2. All Along the Watchtower
Bob Dylan schreef het. Maar Hendrix maakte het onsterfelijk. Vanaf de eerste seconden voel je dat dit niet zomaar een cover is – het is een complete heruitvinding. De gitaarlijnen zijn scherp als messen, het ritme onweerstaanbaar. Dylan zelf zei later: “Jimi nam het over.” En hij had gelijk.
1. Purple Haze
Purple Haze is Hendrix’ visitekaartje, zijn bom onder de brave muziekwereld van de jaren 60. De riff snijdt als een scheermes, de teksten zijn mysterieus (“’Scuse me while I kiss the sky”), en de energie is compromisloos. Dit is het moment waarop de muziekgeschiedenis veranderde – en Hendrix niet meer weg te denken was.
Jimi Hendrix was geen product van een hitfabriek of genre. Hij was zijn eigen genre. Zijn nummers zijn niet alleen om naar te luisteren, maar om te voelen. En hoe vaak je ze ook hoort – ze blijven nieuwe lagen blootleggen. Van dromerig tot furieus, van subtiel tot groots: in deze tien nummers leeft zijn geest nog altijd voort.
